Nikki

Even een bericht speciaal gewijd aan mijn zwart witte meisje. Dit zal in de toekomst vast en zeker over de anderen ook gebeuren, maar Nikki is eerst aan de beurt.

Mijn vriend was vorige week jarig en zijn (jonge) nichtjes vroegen allen wat er toch met die oogjes van dat zwart witte katje aan de hand was? Het uitgebreide verhaal..

Nikki is geboren op een camping in Sneek, haar moeder was een vaste bewoonster van die camping en kreeg jaarlijks 1 of 2 nestjes. Nikki had nog 2 broertjes. Toen Nikki 4 weken oud was gebeurde er iets vreselijks, haar moeder werd aangereden en overleefde dit niet...

Nikki en haar broertjes werden door campinggasten gevoerd met kattenmelk en pate, maar toen ze een week of 5 oud waren werden ze ziek.. Niesziekte. De campingeigenaar vond het niet erg dat er kittens op zijn park rondliepen en dachten dat ze gewoon een beetje verkouden waren en heeft er dus niks aan gedaan. Toen ze echter een week of 7 oud waren werden de katjes wel heel ziek. De eigenaar heeft toen het asiel in Sneek gevraagd de katjes te komen vangen...

Dit bleek echter geen makkelijke opgave! De katjes konden zich goed verstoppen en ondanks dat ze dagelijks gevoerd werden lieten ze zich niet vangen. in week 9 was 1 van Nikki haar broertjes er zo slecht aan toe dat hij overleden is.. 1 week later lieten Nikki en Nozem zich eindelijk vangen, en de asieldierenarts schrok van ze.

Nozem had niesziekte en zware oorontsteking. Zijn kopje stond scheef en hij zal de kattentaal waarschijnlijk nooit 100% begrijpen omdat zijn hersentjes geraakt zijn door de naar binnen geslagen nies. Nikki haar oogjes zaten compleet dicht en haar 3e ooglid zat totaal aan haar oogbollen vastgeplakt. De dierenarts wilde toch kijken of deze katjes plaatsbaar zouden worden want kwaad zat er niet in... Dit gebeurde eind augustus.

1 oktober, anderhalve week nadat mijn Heros uit de tuin ontsnapte en binnen 10 minuten onder een auto lag nam mijn moeder mij mee naar het asiel in Sneek. Het was open dag, en ze wilde mij laten zien wat een fijn leven ik Lotus en Bazoo al had gegeven door hen uit het asiel te halen en dat ik mij niet zo schuldig moest voelen. Stiekem had ze hele andere plannen, want eenmaal bij het asiel aangekomen zei ze mij en mijn vriend dat we maar goed om ons heen moesten kijken want we mochten een katje uitzoeken voor mijn verjaardag in november..
In eerste instantie ben ik toen voor Cosmo gegaan, Lotus vraagt veel tijd en aandacht en Cosmo was een gezond diertje. Nikki bleef echter in mijn achterhoofd knagen omdat ze meteen door de tralies kopjes kwam geven en ze zo'n aandoenlijk koppie had. (je bent kneusjesgek of niet.....)
Het verlossende woord kwam een dag later van mijn vriend. Cosmo krijg je van je moeder voor je verjaardag, Nikki krijg je van mij!
En zo kwam 4,5 maand oude Nikki bij ons wonen, en vanaf dag 1 onafscheidelijk van zowel mijn vriend als mij, en kan NOOIT genoeg krijgen van knuffelen.

Ondertussen hebben we alweer een hoop samen beleefd. Toen Cosmo en Nikki uit het asiel kwamen bleek na een aantal dagen dat Cosmo nies had.. En Nikki ging daar fijn in mee. Met haar oogjes wilden we geen enkel risico nemen, dus direct antibiotica en zalven. Maar oh oh, wat vindt Nikki dat erg.. We moeten het echt samen doen, Nikki in een handdoek wikkelen bij de 1, en de ander zalven, want ze wil pertinent weg en wordt echt boos. Gelukkig werkte het bij haar allemaal prima en had ze binnen een aantal dagen nergens meer last van.

Binnen de kortste keren was ze de grootste vriendin van Cosmo, en dat zijn ze tot op de dag van vandaag nog steeds.

Foto november 2011

Foto van vandaag (24-04-2012)

Nog een obstakel dat Nikki en wij samen genomen hebben.. Voernijd. Ik ben een groot voorstander om bij kittens onbeperkt brokjes te hebben staan, maar met Nikki was dit niet te doen. Op de camping was ze blijkbaar gewend om te vechten voor haar eten, want Bazoo en Cosmo mochten helemaal niks hebben. Een aantal weken lang hebben we de katten toch steeds tijdens het eten bij elkaar gezet en steeds wat dichter bij elkaar.. en op een dag....

Een aantal weken na mijn verjaardag is een van onze beste vrienden met zijn gigantische camera bij ons geweest om mooie foto's van onze beestjes te maken als verjaardagskado voor mij. Ook Nikki heeft zich van haar goede kant laten zien.

Toen kwam Nikki haar castratie. Voor mij altijd erg spannend want narcose blijft toch narcose. Gelukkig is alles gewoon goed gegaan en de dierenarts heeft zelfs nog naar haar oogjes gekeken. Hij had kittenhaartjes onder het ooglid van haar linkeroogje weggehaald en bij haar rechteroog geprobeerd haar zicht beter te krijgen. Hier ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Echter moest Nikki wel weer gezalfd worden aangezien er toch aan haar ogen geprutst was. Weer 10 dagen ellende dus, maar ook hier heeft mijn meisje zich weer kranig gedragen.

Ondertussen is Nikki alweer 10 maanden oud en is ze echt onze kroeldoos. "Irritant lief"  zoals mijn vriend wel eens zegt haha. Je kan geen glas drinken vast houden of ze stoot er tegenaan met haar koppie of rug. je kan geen minuut gaan zitten of ze ligt op schoot, en als je gewoon in huis rondloopt loopt ze zich op de krabpaal uit te sloven voor aandacht. Ze is qua gedrag gewoon nog een heerlijk kitten, donderjaagt met Cosmo, probeert regelmatig haar eigen staart op te eten en heeft 10 keer per dag haar gekke kwartier. Nikki is mijn popje, mijn meisje en ze heeft (net als mijn andere 3 harige bolletjes trouwens) mijn hart gestolen.